De twee ECT magneten zijn door het Rutherford Appleton Laboratory ontworpen en door Nikhef in nauwe samenwerking met de Nederlandse industrie gebouwd. Elke ECT bestaat uit een elektromagneet met acht spoelen en wekt een toroidaal magneetveld op. De spoelen zijn in serie geschakeld en bij een stroom van 20.500 Ampère leveren ze een piek magnetisch veld van 4.1 Tesla. Vanwege de grote hoeveelheid stroom die hiervoor nodig is, is gekozen voor een supergeleidende uitvoering van de magneet.

Per magneet is 13 km (18 ton) aan supergeleidende kabel verwerkt. De supergeleidende kabel bestaat uit een groot aantal zeer dunne niobium titaan draden. De magneet werkt bij een zeer lage temperatuur, 4.5 Kelvin, en wordt gekoeld met vloeibaar helium. De spoelen worden op hun plaats gehouden door aluminium wiggen. Samen vormen ze de zogenaamde "koude massa". De koude massa is in een groot aluminium vacuümvat (11 m diameter, 5 m diep) gemonteerd. Het vacuüm zorgt samen met superisolatie voor de thermische isolatie.

De Nederlandse industrie was op een breed front betrokken bij de realisatie: Corus leverde de aluminium platen, Schelde Exotech maakte daar samen met onderaannemer Machinefabriek Amersfoort zeer grote en zware aluminium vacuümvaten (70 ton)van. Het vacuümdichte laswerk van de dikke aluminium platen (tot 150 mm) en de lage maattoleranties (tot 0.5 mm) waren hoogstandjes. Het wikkelen en vacuüm impregneren van de spoelen is gerealiseerd door Brush-HMA met RDM als onderaannemer voor de constructie van de aluminium koude massa onderdelen. De vacuümvaten zijn door Schelde Exotech op CERN geassembleerd. De spoelen en de wiggen inclusief het lassen van de koelpijpen voor het helium zijn door een ATLAS team op CERN samengebouwd tot koude massa's en daarna in de vacuümvaten gemonteerd. Daarbij was een ingenieur van Nikhef continu aanwezig als begeleider. Alvorens de ECT magneten in de ATLAS put neer te laten zijn ze beiden afgekoeld tot 80 Kelvin om de lekdichtheid van de koelleidingen te controleren.